UNEMPLOYED.

Yah right. Here comes the real world. And YES, I am over-reacting ....and panicking.
------------ [ Francis Arviee Canlas, Unemployed = sucks ] ------------

text

Ano nga ba ang dapat piliin? PERA o PANGARAP?

Sa mga taong walang pasensya na tulad ko (which I am working on), mas lumalamang ang salitang PERA. Kaya ko bang maghintay ng isa pang buwan na pagtambay dito sa bahay nang wala pang trabaho. Of course NOT!

Madami akong PANGARAP, karamihan ay makapagtrabaho ako sa isang magandang kumpany na magbibigay hustisya sa apat na taon kong pinag-lagi sa kolehiyo. Dahil lamang sa kawalan ng pasensya sa paghahanap ng trabaho ay mukhang unti-unti kong mabibitawan ang mga nasabing PANGARAP ko na ito.

Bukas ang simula. Paalam PANGARAP na nga ba?

PERA. Wala na ata ito sa bangko at lumipat na sa mga call center. Oo, kahit labag sa aking kalooban ay susubukan kong magtrabaho sa isang call center. Sigurado rason na din ang kalakihan ng sweldo ngunit talagang rason ko ay makahanap na agad ng trabaho.

Ano ba naman ang isa o dalawang taon na mag-ipon muna at kumuha ng work experience? OK LANG YUN (pero ito ay defense mechanism ko lang para magmukhang okay sa akin ang aking gagawing hakbang)

PERA O PANGARAP. PASENSYA? PARA! PERA NA ATA MUNA!

text

Tiny worries/complaints about today…

  • The sun is so up today. Our graduation’s processional involves a tour around the campus which means OMFG heat before the ceremony.
  • Introducing your classmates to your parents.
  • Parents might be talky, gushing stories here and there to everyone.
  • Classmates might be talky, gushing stories to your parents. NOOO!
  • Parents meet parents. Talk, talk, talk, exchange of stories and BOOOM! Here it comes.
  • Bewildered by people crying, either graduate, parent, or faculty.

I just want to get-over this day so the real celebration will just bad-assly kick-in!

Following